Γιατί να αναζητήσω κάποιας μορφής ψυχοθεραπεία για το παιδί μου; Συνήθως, οι γονείς βλέπουν ή αισθάνονται ότι η συμπεριφορά, το συναίσθημα και οι συνήθειες του παιδιού δεν συνάδουν με το αναπτυξιακό του στάδιο ή μεταβλήθηκαν απότομα. Τότε, είναι καλό να αναρωτηθείτε τι έχει συμβεί στο παιδί και να προβείτε στην αναζήτηση ειδικού. Πρωταρχικός μου στόχος αποτελεί η ανάπτυξη μιας αληθινής, ζεστής και ουσιαστικής σχέσης με το εκάστοτε παιδί – έφηβο. Πιο αναλυτικά, στις θεραπευτικές μας συναντήσεις χρησιμοποιώ κυρίως το επιτραπέζιο παιχνίδι, το παιχνίδι ρόλων, τη ζωγραφική, τα παιχνίδια με αντικείμενα – σχήματα καθώς και τη σωματική κίνηση, πάντοτε ανάλογα με το αναπτυξιακό στάδιο του εκάστοτε παιδιού. Κάθε παιδί, όντας ξεχωριστός και μοναδικός οργανισμός, αντιμετωπίζεται από τον θεραπευτή «tabula rasa», δημιουργώντας ένα στοχευμένο και πλήρως εξατομικευμένο πρόγραμμα παρέμβασης κάθε φορά. Το πρώτο ραντεβού Η πρώτη συνάντηση γίνεται με τους γονείς, ώστε να γνωρίσω το παιδί μέσα από τη δική τους οπτική γωνία και να προσπαθήσω να καλλιεργήσω μία πρώτη άποψη για αυτό. Για παιδιά έως 12 ετών, οι γονείς ενημερώνονται τακτικά για την εξέλιξη της θεραπευτικής διαδικασίας, αλλά όχι για το περιεχόμενο των όσων μοιράζεται το παιδί. Έτσι, εξασφαλίζεται και καλλιεργείται με ουσιαστικό τρόπο η εμπιστοσύνη του παιδιού στο θεραπευτή και διασφαλίζεται στο ακέραιο το απόρρητο της θεραπείας μεταξύ τους. Από την ηλικία των 13 μέχρι και την ενηλικίωση, ο θεραπευτής φροντίζει ώστε ο έφηβος να νιώσει πλήρη και άνευ όρων αποδοχή, καθώς και ασφάλεια ως προς το πρόσωπο του θεραπευτή. Έτσι, οι γονείς οφείλουν να γνωρίζουν ότι οι πληροφορίες που μεταφέρει ο έφηβος στο θεραπευτικό δωμάτιο μένουν εκεί, αλλά παράλληλα ο θεραπευτής δεν τους «απομονώνει», αλλά απεναντίας προσπαθεί να επικοινωνήσει ουσιαστικά μαζί τους, ενημερώνοντάς τους σφαιρικά αναφορικά με την διαδικασία και την πορεία του παιδιού.

Βιβλιογραφία

Weiss, B., Catron, T., Harris, V., & Phung, T. M. (1999). ‘’The effectiveness of traditional child psychotherapy’’. Journal of Consulting and Clinical Psychology. 67(1). pp 82. 10.1037//0022-006x.67.1.82